Illusions

एक दीर्घ श्वास. दोन श्वासांमधला किंचित अस्वस्थ हुंकार.

मणक्यात साचून राहिलेली कळ.

Pandora’s box उघडताना वार्‍यावर भरकटलेली दोन-तीन आळशी पत्रं.

होकारा- नकाराच्या ओळी मोजत मी घेतलेल्या गिरक्या.

आणि मग अचानक काहीतरी सुचतं.

Shining stars cry middle in your dreams

Wake up. Whistle.

Don’t let them cry when you are asleep.

पत्राच्या सुरुवातीलाच अडखळलेले शब्द हळूहळू आपली वाट शोधतात.

मध्येच कुठेतरी उगाचच पावसाचं गाणं आठवतं.

मी आणि माझ्या स्वप्नात आता फ़क्त एका मृदगंधाच्या सरीचं अंतर.

मणक्यातली कळ हळूहळू मावळतीकडे विरत जाते.

अंधार कोसळ कोसळतोय.

एक पंख तुटलेल्या पक्षाचा दुसरा पंख पांघरुन मला झोपी जायचंय.

मी आणि मीच फक्त ....

काहीही वाटण्याच्या कितीही त-हा असू शकतात.

मुंब्र्याचा डोंगर बोगद्यात अदृश होतो, झोपडपट्टीतून एखादाच नारिंगी पतंग छतांवर भिरभिरताना दिसतो, धुराचा खाडीचा वास श्वासात मिसळून आपलं ठळक अस्तित्व जाणवून देतो, 

ट्रेनला रुळांचं भान सुटलंय् आणि ती कधीही आपल्याला हवी तशी धावेल असं वाटत राहतं.

आपण कुठे चाललोय त्याचा विचार करणं अनावश्यक वाटू लागतं एकाएकी.

ट्रेन सोबत सरकणारं शरीर आपलं नसावच इतकं हलकं होतं आणि त्याचवेळी बधीर जड.

कसला विचार करावा ? 

रस्त्यांचा ? 

कानात वाजणा-या कबीराचा ? 

मेंदूत धावणा-या अतिसुक्ष्म वेदनेचा ? 

कानशीलावर ओघळलेल्या एखाद्याच थेंबाचा ? 

घरांचं अस्तित्व दाखवणा-या ठिपक्या ठिपक्या एवढ्या दिव्यांचा ? 

तुझा ? 

माझा ? 

त्यांचा ? 

सगळ्या जगाचा ? 

मांजराचा ? 

रस्त्याच्या कडेला दिसलेल्या एकट्या गाढवाचा ? 

त्याला कळलं असेल का एकटेपण ? 

जाणवलं असेल का ? 

नाही कळलं एकटेपण मग काय होतं ? 

कुणी आहे का या समस्त भूतलावर एकटेपण कळल्यावर तगलेलं ? 

सर्वार्थाने तगलेलं ? 

टिकलेलं ? 

आहे का कुणी ? 

असेल का कुणी ?

स्टेशन येतं.

गर्दी सोबत मी वाहत जाते.

ओळखीच्या प्लैटफौर्म वर अनोळखी प्रवास सुरु होतो एका नव्या रात्रींच्या दिशेने ............

??????

कधीतरी अशी वेळ येते जेव्हा आयुष्य तुम्हाला हाक मारतं.

बदलासाठी.

बदलांसाठी विस्तारत असतानाच बदल होऊन जातात.

आधीच.

आणि मग तुमच्या लक्षात येतं अचानक की गारठा फ़ार वाढायला लागलाय.

आणि घराला दारं नाहीत. बंद करता येण्याजोगी.

तुम्ही गोठत जाता घराच्या कोपर्‍यात.

दुखवत राहतं अस्तित्व स्वतःचं.

तुम्ही किंचाळता.हसता.मावायचा प्रयत्न करता.

काहीही कारण नसताना काळ पुढे सरकत असतो.

स्वप्नांमध्ये कुणीतरी अखंड धावत असतं सैरावैरा.

पण तुम्ही चेहरा नाही पाहू शकत.

ती वेगवान सावली व्यापून टाकते नीज.

गारठा वाढत जातो.

अमर्याद.

Knight in the dark

There is a poet.

Who doesn’t know anything about poems.

Neither do I.

But he writes.

So do I.

He starts from a question.

For which he looks at me for an answer.

I wait for him to get depressed.

That way I can build some more reasons.

He talks of winds.

Not much of storms.

He thinks about escape.

Not much about exit.

I wish to break him in pieces.

So I can paint every piece with blue.

He won’t mind blue I think.

He is color blind.

UFOs

I am waiting for things to be clear enough so I can hear them.

Without doubt. Without questions.

Interpretation is not my problem. It never was.

But am I hearing the same thing I think I am hearing?

How can I be sure of it?

Horizons always have seemed real to me.

But they weren’t. Never.

I knew that much about them.

Why knowing and feeling are different?

Faith has not safe place around me.

It’s better than holding on to it and failing every time like never before.

Everything is so bright.

Even twilight is so bright that I can’t see it clearly anymore.

Some broken promises keep shouting in head.

Some worlds are scattered in unkind way.

Will they find their way to destruction peacefully?

I just don’t know.

Doris Day-Que Sera Sera

भीती वाटतेय स्वत:च्या निरनिराळ्या चेहर्‍यांची.
माणसांची. आजुबाजूच्या भवतालाची.
जगण्यातून काही सापडो किंवा न सापडो.
पण ते अस्तित्वातच नसावं ची भीती छातीत वाजत राहते.सदोदित.
न्याय आहे? नसावा बहुधा.
भीती असावी. असुरक्षितता असावी.त्रागा असावा. संतापही.
आणि खूपसे प्रश्न असावेत. सुरुवातीपासून शेवटापर्यंत.
मग मी कुठाय या सार्‍यात?
खरंच आहे का?
की हरवून जाणं आहे नुसतं?
आयुष्याविषयी वगैरे बोलू नये वाटतं.
आपण त्याचं अवमूल्यन करतोय असं वाटत राहतं.
कसले उसासे..नि कसले सुस्कारे.
त्याहून ही काहीतरी मोठ्ठं हातून सुटून गेलंय.
पुन्हा कुठल्या रस्त्यावर सापडेल नाही ठाऊक.
किंवा सापडेल की नाही ते ही नाही ठाऊक.
सध्यातरी एवढंच.


When I was just a little girl
I asked my mother 
What will I be?
Will I be pretty?
Will I be rich?
Here's what she said to me:


Que sera, sera.
Whatever will be, will be.
The future's not ours to see.
Que sera, sera.
What will be, will be.


When I grew up and fell in love
I asked my sweetheart 
What lies ahead?
Will we have rainbows
Day after day?
Here's what my sweetheart said:


Que sera, sera.
Whatever will be, will be.
The future's not ours to see.
Que sera, sera.
What will be, will be.


Now I have children of my own.
They ask their mother,
What will I be?
Will I be handsome?
Will I be rich?
I tell them tenderly:


Que sera, sera.
Whatever will be, will be.
The future's not ours to see.
Que sera, sera.
What will be, will be.
Que sera, sera.

बोन्साय आणि काही विरामचिन्हं

एका भकास दुपारी रात्रीच्या अपुर्‍या झोपेचा कोटा पूर्ण करुन उठताना

जन्मलेले दोन बेवारस प्रश्न:

दुनियेतल्या समस्त धर्मग्रंथांना एकत्र आग लावली

तर एखाद्या तरी जिवंत प्रार्थनेचा धूर निघेल का?

आणि ,

तासा- तासागणिक मरत जाणार्‍या श्रद्धेच्या चिता

दरवेळी कशाने सजवायच्या?

उत्तर: दोन निनावी जांभया आणि पांघरुणांवरुन झटकलेली धूळ.

प्रेम...माया...करुणा...तत्वं...नाती.

या सार्‍यांच्या औरसपणावर ठळक उभ्या राहिलेल्या प्रश्नचिन्हांच्या

सरळ-वाकड्या गल्ल्यांमधून,

गोंधळवून टाकणार्‍या अंधार्‍या कोनाड्यांतूनही

हमखास हाताशी लागणार्‍या अश्रद्धेच्या आधारावर

काही खेळ मांडावेत.

सोबतीला घ्यावेत

काही झुकलेल्या खांद्यांचे, वाकलेल्या कण्याचे खेळगडी.

प्रेमाचे खेळ.मायेचे खेळ.नात्यांचे खेळ. तत्वज्ञानांचे खेळ.

नियम बनवावेत दुबळ्या मनगटाच्या जिवावर.

नियम वाकवावेत, मोडावेत, बदलावेत आपापल्या सोयींच्या जिवावर.

नियमांशी खेळता नाही आलं तर खेळगडी बदलावेत.

अगदीच जमलं नाही तर खेळ बदलून पाहावा.

जतन करुन ठेवावीत कलेवरं समस्त तत्वज्ञानांची

खेळाच्या अस्सलपणाचे पुरावे म्हणून.

पुन्हा एकदा 
कुठल्याशा भकास दुपारी

कुठल्यातरी मृत प्रश्नांच्या उत्तरादाखल

आपलेसे करावेत काही पुळचट युक्तीवाद.

आणि

करुन ठेवावी अजाणपणे

आपल्याच कुठल्यातरी निर्दोष वंशजाच्या काटछाटीची तरतूद.

कुणातरी निष्पाप वंशजाच्या घुसमटीची तरतूद.